Karin Bloemen is cabaretière en entertainer, maar wanneer zij haar 'blaasbalg' aanzet, blaast ze je van je stoel en raakt ze je recht in de ziel. Tijdens de eerste opnamedagen is Bloemen niet lekker bij stem, haar stembanden zijn geïrriteerd en opgezwollen. De makers gaan met haar mee op consult bij de KNO-arts en kijken mee in haar keel. Daarnaast geeft Bloemen zangles aan aanstormende musicaltalenten, die zij op zanggebied stevig onder handen neemt. Dit doet zij met veel kennis van zaken, met hartstocht en humor, en vooral met verbluffende resultaten. Ze is als een priester in haar vak, een zangeres met een missie die constant in dialoog staat met haar eigen stembanden; de twee kleine spiertjes die haar talent, haar emoties en haar inkomstenbron herbergen.
Denise Jannah heet eigenlijk Johanna Zeefuik. In het Surinaamse domineesgezin Zeefuik werd vroeger altijd en van alles gezongen. Soul & kaseko, klassiek & Sonneveld. En Jazz. Een Amerikaanse jazzcriticus zag een rechte lijn van Billy Holliday naar Sara Vaughan naar Ella Fitzgerald naar Denise Jannah. Vanwege haar heldere klank en haar vermogen om ‘noten uit de lucht’ te plukken. Als eerste Nederlander kreeg ze een contract bij het vermaarde platenlabel Blue Note. Jannah’s albums kregen veel aandacht en lovende kritieken. Inmiddels is ze terug in de VS waar we haar in de laatste aflevering van deze serie horen zingen in Baker’s in Detroit, de oudste jazzclub ter wereld.
Henk Poort, biljartmaker uit de Jordaan, was 26 toen hij zich op verzoek van de operawereld aanmeldde op het Amsterdams Conservatorium. Zijn klasgenoten dachten: 'krijg nou wat, zitten we opeens met een timmerman in de klas. Maar wat heeft die man een strot'. In het klassieke genre heet Poort een Italianischer bariton, dus zingt hij Rigoletto, MacBeth en Scarpia in Tosca van Puccini. Poort is een van Nederlands grootste musicalsterren, met dank aan Joop van de Ende. Hij zingt in Omdat ik zoveel van je hou, een revue die voelt als thuiskomen, vanwege een overdaad aan Amsterdamse liedjes. En bereidt hij zich met Marco Bakker en Ernst Daniël Smid voor op een nieuwe toer met De Drie Baritons.
Felix Maginn verliet met de gitaar op zijn rug en een tas kleren in de hand het ouderlijk huis in Noord-Ierland. Zijn moeder huilde. Zijn vader haalde z’n schouders op, Felix zou toch binnen drie weken weer op de stoep staan. Dat had z’n vader beter niet kunnen zeggen. Felix kwam nooit meer terug. Na jaren van omzwervingen en verschillende bands is hij nu frontman annex zanger van Moke. Hij is nog nooit naar zangles geweest, hij doet niet aan warming ups. Rock & Roll is staan en zingen in een bed van breed geluid. Sinds zijn teksten over hemzelf gaan, over zijn jeugd in het verscheurde Belfast, is zijn stem gegroeid. Hij blijft een bandjesman, een rocker. Maar speciaal voor deze uitzending van Zingen zingt hij met het Metropole Orkest een Amerikaanse crooner.